Sa kagustuhang makahanap ng masarap na miryenda, naikot ko yata ang buong area ng Quiapo – mula MWSI office sa kanto ng Legarda, deretso ng Recto, hanggang Avenida, papasok ng Raon, hanggang Plaza Miranda, tagos ng San Sebastian hanggang McDonalds sa Lepanto. Ang init ng araw, ang tingkad ng kulay ng paligid, ang kapal ng usok – ay pangit at magagandang bagay na puwedeng gamitin sa pagsasalarawan ng buhay. Ang tulang ito ay pagkukumpara ng C.M. Recto Avenue, sa isa pang kalye na kung tawagin ay – buhay.
Maliban sa paninda sa sidewalk . . .
Minsang ako’y naglalakad sa CM Recto
(mula Mendiola hanggang Avenida),
ay aking pinagmasdan ang mga taong
nakakasalubong at nakakasabay.
Tinitingnan ko ang bawat nilang kilos
Ang hakbang na mabagal at mabilis
Ang ulong nakayuko at nakatingala
Ang labing nakangiti at nakatikom.
Iba’t ibang larawan ng buhay . . .
Larawan ng saya at pagtatagumpay –
Ng bagong promote at bagong suweldo,
Ng pumasa kahit awa at nakakupit sa tuition
Ng sinagot ng nililigawan at bagong boyfriend.
Larawan ng lungkot at pagkabigo –
Ng napaggal at walang nakuhang trabaho,
Ng bumagsak ng ‘finals’ at walang allowance,
Ng binasted ng nililigawan at iniwan ng boyfriend.
Iba’t ibang larawan ng buhay . . .
Iba’t ibang taong may iba’t ibang karanasan
Iba’t ibang damdamin ng iba’t ibang mundo
Iba’t ibang pinagmulan, iba’t ibang pupuntahan.
Patuloy ang aking paglalakad . . .
May naglalakad na tila diring-diri sa kanyang paligid
May walang pakialam sa ingay at kapal ng usok
May naglalakad na nakayuko at walang ngiti
May walang pakialam sa nababangga’t kasalubong.
Ganito ang Recto, ganito rin ang buhay ng tao
Iba’t ibang damdamin, iba’t ibang karanasan.
Mahirap maglakad sa CM Recto . . .
Mahirap maglakad sa kalye ng buhay.
Ito ay orihinal na nasulat, buwan ng Marso, taong 2000.
No comments:
Post a Comment